سوژه نگار

از این به بعد شاید سلسله متن هایی درباره آدم های روزگار ما بنویسم ...

کسانی که در دوران زندگی ام باهاشون برخورد داشتم ...

یا درباره شون شنیدم ...

شایدم هیچ وقت ندیدمشون ولی در راستای انسانم آرزوست ...

چند سطری ازشون بگم ...

شروع این مطالب رو به آدم های خوبی اختصاص میدم که ...

شخصا در مقابلشون غروری ندارم ...

اونم من که در تمام سال های عمرم - بارها - در مظان اتهام غرور بودم ...

صفت بارز این آدم های خوب روراستی اوناست ...

کسانی که در کشاکش دهر هیچی عوض نمیشن ...

نقابی به صورت ندارند ...

اصیلند و به تعبیری عام تر خودشونند ...

نه کپی و عکس برگردان دیگران ...

من بهشون میگم: آدم های اورجینال ...

آدم های خاص و قابل احترام ...

این جور آدم ها ارزش دوستی، همنشینی و وقت گذاشتن دارند ...

چون مرامی مشخص دارند و شخصیتی قابل تعریف ...

اهل دوز و کلک نیستند ...

و تکلیفت باهاشون روشنه ...

شاید خودخواهی باشه ...

اما من تحمل قهر، دوری، دلخوری یا ناراحتی این آدم ها رو ندارم ...

اصرار و پافشاری عجیبی برای بودن و همراهی شون دارم تا همیشه ...

البته تا جایی که تحمیلی نباشم ...

این جور آدم های خوب در اطرافم کم نبوده و نیستند ...

خدا رو شکر ...